Zły Miś. Blog finansowo-ekonomiczny

Polski wątek bankructwa Lehmana

2009-10-22T00:42:00.004+02:00

O historii grupy polskich inwestorów, która za pośrednictwem Banku Handlowego, kupiła obligacje amerykańskiego banku inwestycyjnego Lehman Bros., który to następnie wziął się i upadł, głośno jest już od jakiegoś czasu. Teraz grupa inwestorów postanowiła wziąć sprawę do sądu i pozwać BH za niepoinformowanie o związanym z tą inwestycją ryzyku. Według kancelarii reprezentującej poszkodowanych, na którą powołuje się Puls Biznesu , powodem do odszkodowania miałoby być to, że ta inwestycja była sklasyfikowana jako o niskim ryzyku. Problem z takimi inwestycjami, jak sama nazwa wskazuje, polega na tym, że ryzyko mimo że niskie, to ciągle istnieje. Trzeba sobie zdać sprawę z banalnej prawdy, że banki czasami bankrutują. Cały światowy system finansowy byłby dzisiaj niewypłacalny, gdyby rok temu o tej porze został pozostawiony sam sobie i nie dostał masowej pomocy i gwarancji od rządów narodowych.

Ile są warte teraz obligacje wyemitowane przez bankruta Lehmana? Rynek kredytowy podczas rozliczania CDSów na Lehmanie wycenił je na niecałe 9 procent (Senior) wartości nominalnej , wiec pewnie tyle ze swojej inwestycji polscy inwestorzy dostaną z powrotem, chyba że będą w stanie udowodnić, że sprzedawcy z Banku Handlowego rzeczywiście nie dopełnili obowiązków informacyjnych.

Warto pamiętać przy zakupie popularnych struktur z gwarancją kapitału, że ta gwarancja jest na tyle dobra, na ile dobry jest bank, który ją udziela. Łatwo, taniej i bezpieczniej niż w banku zrobić sobie własna strukturę z papierów dostępnych na giełdzie. O tym jak to zrobić napiszę jednak przy innej okazji.

Sznurki - 14 Październik 2009

2009-10-14T23:25:00.004+02:00

Według danych zebranych przez Bloomberga, w październiku 2008, gdy światowy system finansowy był na krawędzi przepaści, rekomendacje 'Sprzedaj' dla amerykańskich akcji stanowiły zaledwie 6 procent wszystkich zaleceń, podczas, gdy "Kupuj" stanowiły 36 procent a "Trzymaj" 58 procent. I wierz tu rekomendacjom…. W artykule również o tym jak ciężko być analitykowi "niedźwiedziem" w dużych instytucjach finansowych, które dominują na rynku analiz. (Bloomberg)

Amerykański program "Kasa za grata " (Cash for clunkers) miał na celu pomoc amerykańskiemu przemysłowi motoryzacyjnemu, który jest w niezłych tarapatach. Tymczasem, tylko 2 na 10 najczęściej kupowanych w ramach programu samochodów sa made in USA. Przeważają ulubione samochody mechaników: Hondy i Toyoty. Nawet najlepszy program nie pomoże jak sie sprzedaje nienajlepszy produkt. (Misc.)

O tym jak blisko byliśmy całkowitej implozji systemu finansowego rok temu, niech świadczy fakt, że brytyjski nadzór bankowy monitorował poziom wypłat z bankomatów jednego największych i szczególnie zagrożonych banków (RBS) co godzinę, obawiając się współczesnej wersji runu na bank. (Guardian)

Kryzys finansowy 2008 na przykładzie.

2009-10-14T00:00:00.006+02:00

Czy powyższy wykres przedstawia historyczne zmiany ceny akcji jednej z upadłych spółek z GPW? A może cenę jakiegoś wehikułu inwestycyjnego wypchanego amerykańskimi kredytami hipotetycznymi typu subprime? A może przekrój szczytu górskiego? Nie. Wykres przedstawia ostatnie 10 lat indeksu ICEXI, czyli islandzkiego odpowiednika polskiego WIGu w tym przypadku mierzonego w twardej walucie (EUR). Od szczytu osiągniętego gdzieś w połowie 2007 roku indeks zmalał o porażające 97 procent. To tak dla przypomnienia, że nie upadają tylko pojedyncze spółki, ale również całe gospodarki. No, ale tak sie to kończy, jak sie robi z kraju maksymalnie zlewarowany pseudo-fundusz hedge/private equity nie mając o tym większego pojęcia.

Islandzki przykład pokazuje potrzebę dywersyfikacji. Nawet, jeżeli jesteśmy optymistycznie nastawieni do przyszłości ekonomicznej kraju, w którym żyjemy, warto trzymać cześć swoich oszczędności w aktywach wycenianych innej walucie i których cena jest nieskorelowana z zmianami w krajowej gospodarce.

Najbogatsi ludzie, najbiedniejsze kraje.

2009-10-12T01:07:00.003+02:00

Forbes opublikował artykuł, w którym porównuje majątki najbogatszych ludzi na świecie z wartościami gospodarek najbiedniejszych krajów. Autor porównuje np. majątek jednego z najbogatszych ludzi na świecie, założyciela i głównego udziałowca Microsoftu, Billa Gatesa z Produktami Krajowymi Brutto najbiedniejszych krajów na świecie i wyciąga wniosek, że Gates mógłby ‘wykupic’ ponad 140 krajów. Problem z taką analizą polega na tym, że jest ona z ekonomicznego punktu widzenia… całkowicie bez sensu.

Majątek Gatesa jest uwiązany głównie w postaci akcji MSFT, a te reprezentują obecną wartość sumy przyszłych zysków kapitałowych i dywidend z Microsoftu ad finitum, podczas gdy PKB określa produkt wytworzony w danym kraju tylko w jednym roku. Przyjmując tok myślenia autora artykułu, myślę, że równie dobrze (trochę naciągając) można by stwierdzić, że wartość danej firmy jest równa jej rocznym przychodom, czego by chyba żaden teoretyk czy praktyk finansów nigdy nie powiedział. Dziwię się, że taki myślowy 'potworek’ został dopuszczony do druku w takim opiniotwórczym magazynie biznesowym jak Forbes.

Wycena wartości kraju jest trochę bez sensu i nie ma żadnych podstaw w teorii nauki finansów. Praktycznego zastosowania oczywiście też nie ma. No, ale gdybym już musiał wycenić jakiś kraj, jakbym się zabrał do takiej abstrakcyjnej analizy? Myślę, że przede wszystkim trzeba by oszacować optymalną wartość podatku ‘pańszczyźnianego’ (tzn. takiego, który by trafiał tylko i wyłącznie do kieszeni ‘inwestora’, a nie wracał do obywateli danego kraju w postaci usług i transferów socjalnych, jak to jest ze zwykłymi podatkami), który taki udzielny pan i władca mógłby ‘wycisnąć’ ze swoich ‘poddanych’. Ustal stawkę takiego podatku za nisko i zarobisz za mało. Ustal stawkę ‘pańszczyzny’ za wysoko, zabieraj ludziom za dużo i twoi poddani zaczną przymierać z głodu, co poważnie ograniczy ich możliwości do płacenia pańszczyzny w przyszłości;) Taki podatek mógłby być w pewnym sensie porównywalny z zyskami (netto/brutto) firmy giełdowej. Dalej już jest prosto: trzeba by pomnożyć taki zysk przez odpowiedni mnożnik, odpowiednik wskaźnika P/E. Dajmy dla przykładu, że odpowiednia stawka takiej „pańszczyzny” to 6% PKB ,a odpowiedni mnożnik to 15x i co mamy? Wartość kraju jako ‘inwestycji’ byłaby porównywalna z PKB kraju… Czyli chyba jednak majątek Billa Gatesa jest rzeczywiście wart więcej niż wartość każdego z tych 140 najbiedniejszych krajów!

Nieskończona ilość małp dysponująca nieskończoną ilością czasu...

2009-10-09T00:46:00.003+02:00

Trystero na swoim nowym blogu przywołuje nieśmiertelny cytat statystyczny, że nieskończona ilość małp dysponująca nieskończoną ilością czasu i maszynami do pisania wcześniej czy później ‘wystuka’ Iliadę Homera, wcześniej pewnie ‘popełniając’ kilka innych arcydzieł.

Spójrzmy na to w kontekście polskiej giełdy. W Polsce jest założonych około miliona rachunków maklerskich. Rozwijając przykład małp, załóżmy ze są dwa wyjścia inwestycyjne: być lepszym od benchmarka (rozumianego jako szeroki WIG) lub gorszym w danym roku i że nie ma kosztów transakcyjnych. Statystycznie rzecz biorąc, szczęśliwy inwestor-małpa może być przez dobry kawał życia (20 lat - 2^20 to około miliona) lepszy co roku od swojego benchmarka i to nie na skutek swoich umiejętności, ale (nie)zwykłego statystycznego szczęścia.

No, ale to pod warunkiem, ze wierzymy w hipotezę efektywnych rynków kapitałowych ;)

Ceny amerykańskich nieruchomości w ujęciu realnym

2009-09-17T23:52:00.010+02:00

Czasami jeden obraz jest wart tysiąc słów.

Poniższy wykres znaleziony na blogu Barry'ego Riholtz'a przedstawia indeks Shillera obrazujący zmiany cen amerykańskich nieruchomości na przestrzeni zeszłego wieku w ujęciu realnym (tzn. skorygowane o inflację). Indeks Shillera wzrósł na przestrzeni 120 lat o jakieś 60 procent, co daje jakieś 0.4 procent realnej rocznej stopy zwrotu. Wykres kończy się w grudniu 2008 - w bieżącym roku ceny dalej spadały, co dodatkowo obniżyłoby i tak mizerną stopę zwrotu. A pomyśleć, że w Polsce są osoby, które oczekują, że dwucyfrowe stopy zwrotu z inwestycji w nieruchomości będą się ciągnąć w nieskończoność...

Warto zwrocić uwagę na dwie dodatkowe rzeczy. Po pierwsze, Stany, jakby nie było, są synonimem sukcesu, także inwestycyjnego. Po drugie, wiek XX miał całkiem przyzwoite stopy przyrostu demograficznego. Wiek XXI wydaje się, że, przynajmniej w Europie jak i Polsce, będzie upływał pod znakiem starzenia się społeczeństwa i że będzie miał ujemne stopy przyrostu naturalnego społeczeństwa.

Transport morski raz jeszcze

2009-09-16T00:40:00.004+02:00

"Tutaj na sennym kawałku wybrzeża na dalekim końcu Azji znajduje się z pewnością największe i najbardziej tajemnicze zbiorowisko statków w historii transportu morskiego. Ich liczba jest porównywalna z sumą statków we flocie brytyjskiej i amerykańskiej marynarki wojennej, ich tonaż jeszcze większy. Kontenerowce, masowce, tankowce – one wszystkie powinny właśnie kursować w pełni obładowane pomiędzy Chinami, Wielką Brytanią, Europą i Ameryką wypełnione zapasami dla sklepów z aparatami fotograficznymi, PC World’a (brytyjska siec sklepów elektronicznych - przyp. ZM), Argosa (brytyjska siec sklepów katalogowych - przyp. ZM) przygotowując je do detalicznego szczytu sezonu (czyli Święta Bożego Narodzenia - przyp. ZM).

Nie jestem fanem dziennikarstwa spod znaku Daily Mail, ale akurat ten artykuł wydaje mi się warty polecenia.

Jedną z przyczyn obecnego kryzysu gospodarczego jest nierównowaga w handlu międzynarodowym, gdzie niektóre kraje, głownie USA, Wielka Brytania czy Irlandia prowadziły politykę ujemnego bilansu płatnicznego, konsumowały więcej niż wytworzyły, importowały towary i finansowały to kredytem zagranicznym. Kraje z przeciwległego bieguna takie jak Chiny, Niemcy czy Japonia robiły odwrotnie: produkowały głownie na eksport przy relatywnie niskich poziomach konsumpcji wewnętrznej, za to przy wysokich poziomach oszczędności, które następnie były pożyczane krajom anglosaskim i finansowały ich konsumpcję. W przypadku Chin jest to nawet element oficjalnej polityki rządowej. Pieniądze, które trafiały do Chin w ramach opłaty za eksport, były wymieniane z powrotem na dolary i kredytowały amerykańskiego konsumenta. Dodatkowo, zakup dolarów/wyprzedaż juana pozwolała Chińczykom utrzymać niską wartość waluty, Tania waluta czyniła chińska gospodarkę jeszcze bardziej konkurencyjną i tworzyła miejsca pracy dla milionów młodych Chińczyków, dzieci boomu demograficznego, którzy właśnie trafiali na rynek pracy. Wszyscy byli zadowoleni.

Niestety, życie na kredyt ma to do siebie, że się kiedyś kończy, a skutkiem jest opisany w artykule spadek w wartościach absolutnych handlu międzynarodowego i niewykorzystane ‘moce przerobowe’ miedzynarodowej żeglugi morskiej. Ten temat poruszyłem juz wcześniej tutaj. Spadek w handlu międzynarodowym połączony z wprowadzaniem na rynek nowych statków zakontraktowanych w latach boomu 2005-2006, a w perspektywie także wzrost protekcjonizmu gospodarczego i promowanie krajowej produkcji zbyt dobrze nie rokują na najbliższe lata dla branż powiązanych z przewozami morskimi, w tym dla przemysłu stoczniowego. Nic dziwnego, że minister Grad nie może nikomu opchnąć polskich stoczni…

Jednakowa stawka podatkowa dla wszystkich?

2009-08-29T23:09:00.003+02:00

W Polsce przyjęło się utożsamiać liberalizm ekonomiczny z jednakową stawką podatku od osób fizycznych dla wszystkich. Czy takie podejście jest 'uczciwe' z punktu widzenia rachunku ekonomicznego? Moim zdaniem nie. Zanim liberalni czytelnicy tego bloga zmieszają ten wpis z błotem i wykreśla Złego Misia ze swojego swojej listy blogów do czytania proponuję na chwile odłozyć na bok ideologię i prześledzić poniższa argumentację.

Dla mnie liberalizm gospodarczy to przede wszystkim odpowiedzialność ekonomiczna za swoje działania, ze wszystkimi tego pozytywnymi i negatywnymi skutkami. Weźmy dla przykładu zasiłki rodzinne i dofinansowanie na dzieci. Czy likwidacja dopłat rodzinnych jak to postulują niektórzy gospodarczy ‘liberałowie’ ma sens z punktu widzenia rachunku ekonomicznego? Moim zadaniem nie. Oto dlaczego:

Proszę spojrzeć na dziecko jako formę inwestycji, która wymaga kosztów na wczesnym etapie. Zarówno tych wymiernie materialnych jakimi sa np. koszty wyżywienia jak i tych niewymiernie materialnych, bo dla przykładu matka czworga dzieci najpewniej nie zrobi takiej kariery jak równie uzdolniona kobieta bezdzietna, bo dużą część czasu spędzi na urlopie macierzyńskim, podczas gdy ta bezdzietna będzie wtedy budować swoją karierę. Dziecko to inwestycja, która przynosi w pewnym momencie korzyści – ktoś w końcu musi pracować, żeby można było przejść na emeryturę i korzysta z jesieni życia i pracy innych, młodszych. I tu jest właśnie ukryte sedno problemu. Jeżeli osoba bezdzietna nie chce dopłacać do moich kosztów wymiernych i niewymiernych wychowania i edukacji dzieci, dlaczego ja mam się godzić na to, żeby w przyszłości moje dzieci miały ‘robić’ na tę osobę? Jeżeli moje dziecko to tylko i wyłącznie moje koszty, to w przyszłości moje dzieci maja płacić tylko i wyłącznie na mnie! Nie życzę sobie, żeby płaciły jeszcze na emeryturę kogoś innego. Moja inwestycja, moje koszty, więc mają być tylko i wyłącznie moje zyski w przyszłości.

Oczywiście takie podejście jest dosyć utopijne – nikt chyba nie twierdzi, że rezygnacja z międzypokoleniowych bismarckowskich ubezpieczeń społecznych jest sensownym rozwiązaniem. Dlatego tu widzę rolę dla państwa jako instancji, która ureguluje tę kwestię i poprzez podatki/dopłaty wymusi na bezdzietnych lub ‘niedodzietnych’ (2.17 to chyba ciągle liczba dzieci, które umożliwiają reprodukcję prostą) dopłacanie do ‘dzietnych’. Liczba dzieci powodująca ‘dzietność’, czyli bycie beneficjentem systemu, czy kwoty dopłat to dla mnie tutaj kwestia drugorzędna – bardziej mi chodzi o samą ideę.

Dziwi mniej jak mało uwagi poświęca się obecnie tej kwestii w Polsce, kraju, który ma negatywne wskaźniki natalistyczne i z którego duża liczba młodych ludzi postanawia wyjechać (i reprodukować się gdzieś indziej wspomagając system ekonomiczny innego kraju, który nie zapłacił ani gorsza za ich wychowanie czy edukację). Wcześniej czy później jednak ten problem stanie się realny. Już teraz jednak warto by było zająć się nim dokładniej już teraz, żeby nie obudzić się kiedyś z ręką w nocniku. Bo przecież obecne rozwiązania, czyli becikowe czy zasiłek rodzinny w Polsce to kwotowo śmiech na sali….

Sznurki - 26 Sierpień 2009

2009-08-27T01:01:00.003+02:00

Polska rodzina z 5 tys. złotych dochodu może dostać kredyt z miesięczną ratą w wysokości nawet do 4 tys. złotych. To się nazywa liberalna polityka kredytowa. Rozumiem ze te 5 tys. to netto? Chociaż czy to robi dużą różnicę? Rozumiem, że są ludzie, którzy są gotowi się tak zadłużyć. Nie rozumiem, dlaczego istnieją banki chętne im pożyczać. Gazeta Prawna.

Co można zrobić z firma, która powstała w 2008 roku, ma przychody w wysokości 300 tys. złotych i stratę netto w wysokości 500 tys.? Wprowadzić na NewNonnect. Parkiet.

Ben Bernanke wybrany na drugą kadencję. Reuters.

Jeden na ośmiu Amerykanów ma problemy ze spłacaniem kredytu mieszkaniowego

2009-08-24T00:03:00.002+02:00

Czwartkowy Financial Times donosi, że na koniec drugiego kwartału aż jeden na ośmiu Amerykanów z hipoteką na nieruchomości spóźnia się z płaceniem raty kredytu lub jest w foreclosure, czyli w trakcie utracania nieruchomości na rzecz banku w skutek niespłacania rat kredytowych. Według raportu the Mortgage Bankers Association, które zebrało dane jest to najwyższy wynik w historii. Znamienne jest to, że główną przyczyną odpowiedzialną za pogorszanie się wyników stało się rosnące bezrobocie. Co właściwie nie powinno dziwić – ostatnimi czasy średnio 400-500 tys. Amerykanów netto traci pracę co miesiąc. Jeszcze niedawno najważniejszym czynnikiem była stopień ryzyka kredytu –problemowe były głównie pożyczki typu subprime, czyli dla ludzi o niskiej wiarygodności kredytowej, często o rosnących ratach w miarę upływu czasu. Po względem geograficznym stany o najgorszych wynikach to Floryda, Nevada, Arizona i Michigan. Czy można liczyć na poprawę w związku z planem pomocy dla sektora mieszkaniowego, jaki zapowiedział prezydent Obama? Według Jay’a Brinkmann’a z MBA, na którego powołuje się FT, jest to mało prawdopodobne, dopóki będzie rosnąc bezrobocie. A to ciągle rośnie, mimo że już nie tak szybko jak na początku roku.

Równie pesymistyczny w swojej wymowie jest raport Deutsche Banku, o którym na początku miesiąca pisał Bloomberg. Analitycy DB prognozują, że do 2011 roku prawie połowa Amerykanów z hipoteką może mieć negative equity na nieruchomości. Negative equity oznacza, że pozostała wartość kredytu zabezpieczona nieruchomością przekracza wartość samej nieruchomości. Analitycy DB wyliczyli, że na koniec marca 2009 26 procent Amerykanów z hipoteką miało negative equity, co daje jakieś 14 milionów nieruchomości. Dodatkowo, widzą oni zagrożenie, ze w miarę dalszego spadku cen nieruchomości, Amerykanie zaczną strategicznie nie spłacać kredyty hipotecznych nawet wtedy, gdy ich sytuacja finansowa będzie e im na to pozwalać. Tu jest potrzebne małe wyjaśnienie – rynek hipoteczny w USA w przeciwieństwie do tego w Polsce i Europie, cechuje się tym, że kredyt hipoteczny jest zabezpieczony najczęściej tylko i wyłącznie nieruchomością – klient może ’odesłać klucze do banku’ i uważać umowę za zakończoną, a ten nie może ściągać ewentualnych strat wynikających z negative equity (gdy bank sprzedaje nieruchomość po kwocie niższej niż niespłacony kredyt) z np. pensji klienta. Swoją drogą ciekawe ile polskich kredytobiorców ma negative equity? To pojecie się w polskim języku jeszcze nie rozpowszechniło. Dużo osób, które wzięły kredyt ‘na górce’ po franku szwajcarskim za 2 PLN nie zdaje lub nie chce zdawać sobie z tego sprawy…

Sznurki - 19 Sierpień 2009

2009-08-20T00:41:00.002+02:00

Nouriel Roubini o gospodarce i wychodzeniu z recesji. Kolejny głos, że ożywienie gospodarcze może być anemiczne. Roubini zasłynął swoją genialną prognozą "12 kroków kryzysu finansowego" z początku 2008 (czyli jeszcze przed rozpoczęciem się recesji), która teraz właściwie można czytać jako opis historycznych wydarzeń, które rzeczywiście miały miejsce. Oprócz Roubiniego było jeszcze kilku innych 'wieszczów apokalipsy', którzy też spodziewali się kryzysu, tyle że polegającego na załamaniu się dolara. Ich inwestycje w surowce jako hedge przeciwko słabemu greenback'owi nie posłużyły im najlepiej... RGE Monitor

Mierzenie pozycji i prędkości kulki w ruletce, liczenie kart w Blackjacku, wybieranie niepopularnych szeregów cyfr w loterii czy arbitraż pomiędzy dwoma bukmacherami, czyli.... Matematyk w kasynie. New Scientist

Z listy "Co można kupić za 1 grosz?" może zniknąć kilka spółek. Parkiet

Winiecki skazany za zniesławienie Skrzypka. W moim odczuciu sednem sprawy jest nie to, czy ma rzeczywiście ten dyplom, ale w jaki sposób dyplom z zarządzania jakim jest MBA (który nie daje tytułu naukowego) przygotowuje inżyniera Skrzypka do funkcji prezesa NBPu. Bardzo wątpię, żeby na tych amerykańskich studiach wyrażenie 'polityka pieniężna' pojawiło się zbyt często (jeżeli w ogóle), nie wspominając już o pracy naukowej w tej dziedzinie. Gazeta.pl

George Parr, you are an investment banker...

2009-08-16T13:49:00.008+02:00

Ten skecz komediowy rozbawia mnie za każdym razem, gdy go oglądam, mimo że ma już ponad rok. Bo sekret do sukcesu w bankowości inwestycyjnej to przede wszystkim dobra nazwa...

Polecam!

Film na youtube się włączy po kliknięciu w tytuł posta.

Sznurki 14 Sierpień 2009

2009-08-15T00:26:00.005+02:00

Za przeciętną płacę można kupić w Polsce pół metra mieszkania. Dla porównania w Niemczech czy Francji ten wskaźnik wynosi 2 metry. Nic to, niezależni 'eksperci', twierdzą, że ceny mieszkań będą rosnąć, bo ...będą rosnąć (tzn. za 2 lata ma ich ponoć zabraknąć) Zyski na poziomie 40 procent jak to miało kilku deweloperów jeszcze nie tak dawno, to chyba pewnie też normalna kolej rzeczy. Gazeta Prawna.

90 procent amerykańskich planów emerytalnych wartych 1.5 biliona dolarów jest zainwestowana w aktywnie zarządzane fundusze. Zdaniem czołowego buddysty na rynkach finansowych, Billa Grossa z PIMCO (największego na świecie funduszu fixed income) to i tak zdecydowanie za dużo. Może to i miało sens, gdy rynki dawały dwucyfrowe stopy zwrotu. Natomiast teraz, gdy jak prognozuje Gross czekają nas chude lata i stopy zwrotu w okolicach 6 procent, oddawanie 15 procent zysku grupie, która kolektywnie nie może być lepsza niż rynek (bo sama jest rynkiem) mija się z celem. Oczywiście, Gross miedzy wierszami w ten sposób reklamuje swoje Pimco, które ma niskie opłaty. Newsletter PIMCO

A ty ile rocznie płacisz swojemu OFE?

Spadek amerykańskiej sprzedaży detalicznej w czerwcu wyniósł 0.1 procent (-0.6 wykluczając sprzedaż samochodów podkręcona amerykańska akcją 'kasa za grata'). Wyniki dużo poniżej oczekiwań. Moim zdaniem wyniki sprzedaży są jednymi z najciekawszych obecnie do obserwowania. Podkręcanie przez firmy wyników przez zwolnienia, obniżanie inwestycji I redukcje kosztów, czy wyrzucanie wszystkim brzydkich rzeczy do tzw. zdarzeń nadzwyczajnych ma swoje naturalne ograniczenia. Trudno sobie wyobrazić powrót do zrównoważonego wzrostu bez poprawy wyników sprzedaży. Raport z rynku pracy tez był slaby. Bloomberg.

Rosnący populizm w Japonii. Lider japońskiej partii opozycyjnej, który ma duże szanse zostać premierem po wyborach w tym miesiącu potępia rynkowy fundamentalizm w wydaniu amerykańskim i obiecuje ochronić kraj przed nieokiełznaną globalizacją. Dopiero czas pokaże na ile takie wypowiedzi są pustą gadaniną polityka chcącego zdobyć władzę, a na ile są znakiem zmieniających się czasów.

George Soros - Gospodarka znalazła dno. Zawsze warto słuchać ludzi, którzy przewidzieli ten kryzys. Soros mówił o nadmiernym zadłużeniu Amerykanów od lat i napisał nawet książkę o obecnym kryzysie jeszcze zanim on się na dobre rozpętał (czyli po upadku banku Bear Stearns a przed Lehmanem) Ten kryzys z reszta bardzo dobrze wpisuje się w jego teorię 'refleksyjności' i rynków dalekich od równowagi.

Rzut oka na indeks BDI

2009-08-13T23:27:00.004+02:00

Jeżeli widać gdzieś 'zielone pędy' odradzającej się gospodarki światowej, to raczej nie na wykresie indeksu BDI. BDI (Baltic Dry Index) to indeks mierzący światowe koszty przewozów morskich towarów suchych i jest on wyliczany na podstawie cen z Baltic Exchange w Londynie. Indeks zyskał sobie rozgłos w zeszłym roku, bo dosyć dobrze prognozował zbliżającą się recesję. Nic dziwnego – jednym z aspektów kryzysu są duże spadki w handlu międzynarodowym i wynikający z tego mniejszy popyt na przewozy międzykontynentalne. Podobną 'wyprzedzającą' funkcję pełni obserwowanie ruchu w portach morskich czy liczenie kilometrów wyjeżdżonych przez TIRy.

Zadłużony amerykański konsument nie ma już takiej ochoty na chińskie towary, ci z kolei nie potrzebują importować surowców, więc ‘moce przerobowe’ istniejących statków pozostają niewykorzystane. Dodatkowo, w ostatnich latach na rynek trafiały nowe statki, których produkcja została zakontraktowana kilka lat wcześniej, gdy gospodarka się dobrze rozwijała, a przewoźnicy prognozowali podobne wzrosty w przyszłości. Klasyczna sytuacja: na rynek trafia nowa podaż, częściowo o charakterze spekulacyjnym, a tymczasem popyt nagle znika. Wystarczy pewnie przesunąć sobie trochę krzywe popytu i podaży i znajdujemy nagle równowagę przy cenie będącej 1/5 tej ze szczytu.

Wracając do wykresu: po ogromnych spadkach w roku 2008 indeks znalazł swoje dno na przełomie września i października, gdy na rynkach akcyjnych dopiero zaczynało się robić gorąco. Potem był okres ciągnięcia się po dnie i nietrwałego odbicia w maju/czerwcu 2009, spowodowany pewnie tym, ze Chińczycy wykupywali tanie surowce pod przyszłe ożywienie gospodarcze/hedge dla dolara/przystań dla chińskiego kredytu spekulacyjnego. Zdaje się ze to odbicie straciło trochę swój rozmach w ostatnich dwóch miesiącach. Jeśli widać jakieś ożywienie gospodarcze na świecie, to chyba trudno je dostrzec na wykresie BDI...

BTW Szczerze powiedziawszy, nie mam zielonego pojęcia o polskim biznesie stoczniowym, ale rzut oka na taki wykres powoduje, ze rodzą sie poważne wątpliwości, czy dofinansowywanie polskich stoczni ma jakiś sens w takich warunkach ekonomicznych.

Czy zawsze warto zainwestować w fundusz o najlepszej stopie zwrotu?

2009-08-12T19:14:00.005+02:00

Czy warto powierzyć pieniądze funduszowi o najlepszych historycznych stopach zwrotu? Pytanie dosyć przewrotne. Jeśli nie inwestować w najlepsze fundusze, to niby w co, te najgorsze? Niestety, sprawa nie jest taka oczywista. Poniżej przestawiam kilka powodów, dla których kierowanie się tylko i wyłącznie historycznymi stopami zwrotu może być mylące.

Za wynikami funduszu stoi przede wszystkim jego zarządzający. Nawet jeśli można sprawdzić, czy osoba odpowiedzialna za nie cały czas jest u jego sterów, to skąd można mieć gwarancję, że ciągle będzie nim kierować przez następnych kilka lat? Dobry zarządzający może zostać podkupiony przez konkurencję albo odejść i założyć własny fundusz.

Decydując się zainwestować dziś w np. fundusz akcji samemu podejmujesz dwie najważniejsze decyzje inwestycyjne tzn., tą dotyczącą timingu (tzn., kiedy wejść na rynek) i alokacji (tzn., w jak a klasę aktywów włożyć pieniądze). Zarządzającemu funduszem pozostawiasz ważną, ale nie dominującą decyzję jakie dokładnie akcje kupić. Niestety, nawet najlepszy portfolio manager nic nie poradzi na spadającym rynku.

Zarzadzający może nie umieć dostosować się do zmieniających warunków. Ktoś, który był dobry na rynku byka, nie musi być koniecznie równie skuteczny w czasach bessy. Posiadanie, np. cyklicznych akcji banków mogło być niezłym interesem jak w gospodarce dobrze się działo, ale może generować pokaźne straty, gdy rynek dopada dekoniunktura. Pytanie, czy zarządzający będzie umiał dostrzec zmianę w gospodarce I dostosować swój portfel? Czasami odpowiedź jest negatywna. Bill Miller z Legg Mason w latach 1991-2005 co roku potrafił być lepszy niż jego benchmark, czym zaskarbił sobie tytuł inwestycyjnego guru. Jego strategia była dosyć prosta: każdy spadek na rynku traktował jako krótkoterminową korektę i okazję do zakupów, w szczególności akcji które zostały najmocniej przecenione. Taka strategia działała, ale do czasu. Przyszedł rok 2008 i spadki, które Miller swoim starym zwyczajem potraktował jako okazję do kupna i swój portfel wzbogacił o takie papiery jak AIG, Bear Sterns czy Merill Lynch. Tym razem spadki nie były zwykłą korektą, ale nowym rynkiem niedźwiedzia. Kilka z tych firm zbankrutowało. Efekt? Portfel Miller stracił 58 procent swojej wartości, a Miller tytuł inwestycyjnego autorytetu.

Wyniki funduszu mogą być zwykłym przypadkiem, który nie powtórzy się w przyszłości. Proszę wyobrazić sobie taka sytuację: mamy tysiąc 5-latków, którym dajemy równą ilość pieniędzy i każemy podejmować decyzje inwestycyjne. Po roku podsumowujemy wyniki i wyrzucamy 500 najsłabszych traderów. I tak robimy co roku. Po jakich 10 latach zostaje nam jeden pięciolatek, który co roku był lepszy od swoich rówieśników. Czy to oznacza, że posiada on jakieś specjalne umiejętności inwestycyjne? Niekoniecznie. Wygrał, bo ktoś musiał wygrać. Nic nie wskazuje na to, że na pewno wygra w przyszłym roku.

Twój zarządzający może być zwykłym oszustem. Bohater największej oferty finansowej wszechczasów I twórca piramidy finansowej, Bernie Madoff miał rewelacyjne wyniki: ok 10 procent rocznie prze dłuższy okres czasu, przy bardzo małej zmienności. Marzenie każdego inwestora… Niestety wyniki okazały się wyciągnięte z kapelusza.

Oczywiście, zawsze istnieje szansa, że nasz portfolio manager jest naprawdę dobry w tym, co robi i niczym Warren Buffet swoich klientów, uczyni nas bogatymi ludźmi. Czego wszystkim inwestorom życzę!

Sznurki - 11 Sierpień 2009

2009-08-11T23:18:00.007+02:00

Namiotowe miasta’ w USA. Rosnące bezrobocie i problemy ze spłatą długów powodują, że ludzie lądują na bruku. Pokaz slajdów i artykuł z WSJ.

Cegłą w szybę. BRICi (Brazylia, Rosja, Indie, Chiny) nie maja się najlepiej. Chiński eksport spadł o 23 procent rok do roku Rosyjskie PKB spadło o 11 procent w drugim kwartale. Bloomberg.

O tym jak Cerberus w Chrysler’a zainwestował. O przygodach jednego z największych funduszy PE i amerykańskiego potentata motoryzacyjnego. Jak na moje, to słowo patriotyzm i jego różne odmiany pojawiają się w tym artykule zdecydowanie za często…

Kolejny tydzie ń, kolejne złe wieści z regionu. Łotewski PKB spada o 20 procent rok do roku (miękkim wyznacznikiem depresji jest spadek PKB o 10 procent a tu mamy 20!). Jak zawsze aktualne agencje ratingowe obniżyły rating do junk grade. FT Alphaville

Trochę mnie dziwi jak mało uwagi w polskich mediach poświęca się krajom bałtyckim. Tymczasem, tzw. Emerging Europe jest jednym z punktów zapalnych w światowej gospodarce, które mogą wywołać kolejna fale kryzysu, a kraje bałtyckie są z kolei taką beczką prochu dla Europy Środkowej.

Linki - 10/08/2009

2009-08-10T22:56:00.008+02:00

Bezrobotne japońskie roboty. Spadek produkcji przemysłowej w kolebce automatyki i robotyki powoduje bezrobocie wśród.... robotów. Pokaz slajdów z New York Times

Rachunek za kryzys. Międzynarodowy Fundusz Walutowy wycenia koszty kryzysu finansowego na 11.9 biliona dolarów. Co stanowi jakieś 3 tys. dolarów na każdego człowieka na ziemi lub równowartość 1/5 rocznej wartości światowego produktu. Telegraph.

Wieczny kryzys na Kubie. Na Kubie brakuje papieru toaletowego. Reuters

Ile razy w przeciągu 5 dni może amerykański Sekretarz Skarbu Henry Paulson rozmawiać z szefem banku inwestycyjnego, którego kiedyś sam był prezesem? 24 razy, licząc tylko służbowy telefon. O jaki bank chodzi? Surprise, surprise Goldman Sachs. Tak się składa, że właśnie wtedy rząd amerykański ratował AIG, u którego GS hurtowo kupił ubezpieczenia w postaci CDSów. Obaj panowie musieli być bardzo zajęci w tych dniach - może nie mogli dograć terminu wspólnego wyjazdu na ryby? New York Times.

Amerykańskie akcje i realne stopy zwrotu

2009-08-08T09:24:00.018+02:00

O tym, że amerykańskie akcje nie dały dobrze zarobić przez ostatnie 10 lat, wie pewnie każda osoba śledząca rynki kapitałowe. Wystarczy przecież spojrzeć na wykresy amerykańskich indeksów. Ale to nie jest cała historia. Indeksy giełdowe pokazują ceny i stopy zwrotu w warościach nominalnych (tzn. nie skorygowane o inflację), podczas gdy inwestorzy powinni być raczej zainteresowani realnymi stopami zwrotu. Co nam po tym, że na aktywach finansowych zarobiliśmy w przeciągu roku 200 procent, gdy ceny realnych produktów wzrosły również o 200 procent? Indeksy giełdowe pogrążonego w hiperinflacji Zimbabwe osiągają stopy zwrotu o jakich nie śniło się największym filozofom (rynku), co jakoś nie czyni mieszkańców tego kraju bogatszymi.

Zły Miś postanowił pójść krok dalej i wyliczyć stopy zwrotu z amerykańskich akcji mierzone w realnych miernikach wartości, na których ceny Ben Bernanke i jego waszyngtońska drukarnia nie mają większego wpływu: złocie (cena spotowa), miedzi (spot z LME), pszenicy (indeks oparty o ceny futures na CBoT), wieprzowinie (indeks oparty o ceny amerykańskich futures na lean hogs na CME), Euro oraz skorygowany o amerykańską inflację (indeks Consumer Price All Urban NSA)

Technicznie, zadałem pytanie: ile jedna jednostka S&P 500 kupowała np. jednostek miedzi w 1989, a ile obecnie? Publikowanie jednostek bezwzględnych byłoby bez sensu, a interesujące są wartości względne (a właściwie ich zmiana przez ostatnie 20 lat), więc zeskalowałem wyniki, przyjmując stosunek ceny S&P 500 do ceny danego miernika w 1989 roku jako punkt wyjściowy, czyli 100.

Przykładowo: S&P 500 31 grudnia 1989 roku po cenie 353.4 kupował .145 jednostek miedzi po cenie 2439.76. 31 lipca 2009 S&P 500 po cenie 987.5 kupował .172 jednostek miedzi po cenie 5719.5. Stosunek .172/.145 * 100 daje 119.2 pokazane na wykresie.

Dane są na 31 grudnia każdego roku plus 31 lipca 09 i zostały ściągnięte z Bloomberga. Wyniki rozbiłem na dwa wykresy, co by bardziej przejrzyście było.

Kształty wykresów chyba nie są niespodzianką. Większość funkcji ma swoje maksima w okolicach 1999 roku, co nie powinno dziwić. Z jednej strony to szczyt bańki internetowej, która podciągnęła ceny akcji do niebotycznych poziomów. Z drugiej strony, to czasy tanich surowców, bo rynki się jeszcze nie bały, że przyjdą Chińczycy i wszystko wykupią. W szczytowym punkcie, inwestor mógł za S&P 500 kupić 7 razy więcej wieprzowiny niż 10 lat wcześniej. To się nazywa realna stopa zwrotu z inwestycji!

Potem był zjazd. Z jednej strony mamy malejące ceny aktywów finansowych , z drugiej strony rosnące ceny surowców, co zrobiło swoje.

Fani złota powinni chyba być zadowoleni. S&P po 353 kupował w 1989 mniej więcej tyle samo złota po 401, co dziś S&P po 987 przy złocie po 954.

Niewesoło wygląda to też w przypadku Euro. Mój szereg historyczny zaczyna się w grudniu 1999, czyli wspaniałych czasach bańki internetowej i dolara chodzącego w stosunku 1:1 do euro. Inwestor, który wtedy kupił amerykańskie akcje z myślą o oszczędzaniu na europejskie wakacje za dziesięć lat, musiałby się dziś pogodzić z wakacjami o ponad połowę krótszymi niż to, na co było go stać w 1999 roku (a może nawet i więcej, bo nie uwzględniłem europejskiej inflacji).

W jednym z kolejnych wpisów postaram się sklecić podobne porównanie dla rodzimego rynku.

Piątkowa myśl niedokończona....

2009-08-07T21:01:00.006+02:00

Giełda to pewny interes - można zarobić nawet tysiąc procent i więcej, a stracić jedynie sto...

Dzisiejszą recesję sponsoruje literka…

2009-08-06T19:20:00.008+02:00

Czy czytelnicy bloga pamiętają Ulicę Sezamkową, w której każdy odcinek miał swojego sponsora, literkę lub cyfrę? Podobnie na rynkach finansowych, recesje maja swoje znaki, których kształty maja nawiązywać do kształtów wykresów zmiany PKB. I tak zwolennicy różnych scenariuszy gospodarczych grupują się wokół swojej literki, niczym wyznawcy jej kultu. Poniżej przegląd ‘literek’ z krótkim objaśnieniem jaki scenariusz gospodarczy za nią stoi.

V-kształtna recesja

Najbardziej optymistyczna z wersji. Zwolennicy kultu V twierdzą, że gospodarka mocno i szybko podupadła, ale też się szybko i mocno podniesie (pierwsza pochodna funkcji jest już pozytywna). Właśnie odbiliśmy się od dna, a teraz to jedynie do góry! Skąd taka pewność? Tak wyglądały recesje w przeciągu ostatnich 20 lat (np. po pęknięciu banki internetowej), tak ma być i teraz.

U-kształtna recesja

Taka recesja będzie dłuższa i głębsza niż V-kształtna. Właśnie skończyliśmy bezwiednie spadać, teraz czeka nas wolniejsze, ale ciągle spadanie ( druga pochodna funkcji PKB pozytywna, pierwsza ciągle negatywna). Potem okres ‘ciągnienia się po dnie’ a następnie powolne, anemiczne, ale rozpędzające się odbicie. Dlaczego tak ma być? Problemy jakie mamy teraz są dużo poważniejsze niż te, które mieliśmy w czasie poprzednich recesji, więc i powró na ścieżkę zrównoważonego wzrostu zajmie więcej czasu.

W-kształtna recesja

Recesja kształtem przypominająca tą V lub U- kształtną z ta różnicą, że według tego scenariusza ogromne wydatki rządowe mające przeciwdziałać kryzysowi i stymulować gospodarkę (niskie stopy procentowe, wydatki w infrastrukturę, dokapitalizowanie banków, itp.) przyczynia się do krótkookresowego odbicia w gospodarce. Niestety, będą miały one charakter przejściowy, bo nie będzie pozytywnego sprzężenia zwrotnego ze strony firm czy osób prywatnych. Dlatego czeka nas powtórny spadek (druga strona brzuszka litery W), dopiero po którym przyjdzie odbicie w realnej gospodarce.

L-kształtna recesja

Jakie odbicie? Nie będzie żadnego odbicia. Na razie spadamy. Jak przestaniemy spadać to będziemy szurać po dnie przez dłuższy okres czasu. Według zwolenników tego scenariusza, ostatnie lata to był okres życia na kredyt (szczególnie amerykańskiego czy anglosaskiego konsumenta), co doprowadziło do dużych przesunięć w gospodarce światowej i handlu miedzynarodowym (np. na linii Chiny-USA). Now, the party is over. To se ne vrati. Teraz czeka nas okres ograniczonej konsumpcji, spłacania długu , awersji do ryzyka zarówno inwestycyjnego jak i biznesowego i niwelowania dysproporcji w handlu międzynarodowym,

VL-recesja

VL to nie kształtu wykresu, VL to od angielskiego very long…. Bo przecież już w Biblii zauważono, ze po siedmiu latach tłustych, przychodzi siedem lat chudych…

Chińskie statystyki

2009-08-05T23:27:00.015+02:00

Statystyka to ważna rzecz. Szczególnie w krajach o centralnie planowanej gospodarce, gdzie ustalanie norm, a następnie ich wyrabianie to podstawa działalności gospodarczej. Ciekawe (i jednocześnie ocierające się o śmieszność) informacje płyną z Chin, gdzie dane statystyczne zebrane z prowincji nie zgadzają się z oficjalnymi statystykami rzędowymi. Za FT:

GDP totalled Rmb15,376bn ($2,251bn) in the first half, according to data released individually by China’s 31 provinces and municipalities, 10 per cent higher than the official first-half GDP figure of Rmb13,986bn published by the National Bureau of Statistics.

Zgodnie z danymi opublikowanymi indywidualnie przez 31 prowincji chiński PKB wyniósł 15,276 mld RMB (2, 251 mld USD) w pierwszej połowie 2009, co jest 10 procent więcej niż oficjalne półroczne dane dla PKB w wysokości 13, 986 mld Rmb opublikowane przez Narodowe Biuro Statystyczne.

Wygląda na to, że partyjni aparatczycy z prowincji trochę przedobrzyli. Może za bardzo wzięli sobie do serca przykład chińskiej drużyny olimpijskiej, że normy są od tego, żeby je przekraczać? Nawet Chińczycy mają już problem, żeby wierzyc w rządowe dane:

An editorial on Tuesday in the China Daily, the government’s English-language mouthpiece, quoted another survey that found 91 per cent of respondents sceptical of official data, up from 79 per cent in 2007.

Artykuł we wtorkowym China Daily, anglojęzycznym rządowym ramieniu propagandowym, powołał się na inne badanie, które odkryło ze 91 procent respondentów jest sceptycznych wobec rządowych danych, w porównaniu do 79 procent w 2007.

80 procent Chińczyków nie wierzyło w chińskie dane na gospodarczym szczycie szczytów, czyli w 2007 roku. Teraz nie wierzy rządowi 9 Chińczyków na 10 - to się nazywa podstawa do dalszego zrównoważonego wzrostu! Wracając do artykułu:

“Despite starkly limited resources and a dynamic, complex economy, the state statistical bureau again needed only 15 days to survey the economic progress of 1.3bn people,” said Derek Scissors, of the Washington-based Heritage Foundation,

"Pomimo mocno ograniczonych zasobów i dynamicznej, złożonej gospodarki, rządowe biuro statystyczne znowu potrzebowało jedynie 15 dni żeby określić wzrost gospodarczy 1.3 miliarda ludzi" powiedział Derek Scissors, z waszyngtońskiego Heritage Foundation

I dalej:

The NBS itself is often wary of data provided by local governments and tends to revise down preliminary estimates using its own statistical model, according to official economists.

NBS jest sam dosyć sceptyczny wobec danych dostarczanych przez lokalne władze i ma skłonność do rewidowania w dół wstępnych prognoz, używając swojego własnego statystycznego modelu - twierdzą rządowi ekonomiści.

Rewelacja! Statystyka wzniesiona na nowy poziom! Statystyka interaktywna, wersja 2.0!. Chiński rządowy model statystyczny zawiera poprawki, które mają ‘odkręcać’ przekrzywienia statystyczne lokalnych ‘jajogłowych’. Co na to statystycy z prowincji? Tak łatwo złoża broń?

Miało byc śmiesznie i będzie. Wracając do artykulu:

The criticism has prompted the NBS to launch a campaign last week, entitled “Statistical Feelings: We have walked together – Celebrating the 60th anniversary of the founding of New China,” to boost confidence among statisticians. The campaign has already produced works such as: “I’m proud to be a brick in the statistical building of the republic.” In another poem, a contributor writes: “I can rearrange the stars in the sky because I have statistics.”

Krytyka spowodowała, że NBS rozpoczęła kampanię zatytułowana “Statystyczne uczucia - Przeszliśmy przez to razem – Świętując 60 rocznice powstania nowych Chin”, żeby podnieść pewność siebie wśród statystyków. Ci juz przesłali takie dzieła jak: “Jestem dumny z bycia cegła w statystycznym budynku republiki” czy “Mogę przestawiać gwiazdy na niebie, bo mam statystykę”.

Az sie pragnie zawołać: “Statystycy wszystkich krajów, łączcie się!”

Nie jest to pierwszy przypadek, gdy coś z chińskimi statystykami nie gra. Kilka miesięcy temu zauważono(pisał o tym Trystero), że chyba ciężko powinno być Chińczykom wykazywać taki gospodarczy wzrost, kiedy trudne do zmanipulowania, ‘twarde’ dane jak zużycie prądu wskazują na spowolnienie.

Statystycznie komunistyczna Polska była kiedyś ponoć 10 gospodarką świata. Do dziś pamiętam lekcje geografii w podstawówce, kiedy to zapartym tchem czytałem o tym, jaką to światową potęgą jesteśmy w takich zyskownych i przyszłościowych dziedzinach jak produkcja ziemniaków, buraków cukrowych czy węgla brunatnego. To były czasy! Można było być dumnym ze swego kraju. Potem przyszedł Balcerowicz z Michnikiem i wszystko zepsuli. Chociaż nie wszystko stracone. Może kiedyś rzeczywiście ziści sie marzenie prezesa Sobolewskiego i zobaczymy polski odpowiednik Skype’a na NewConnect? Statystycznie rzecz biorąc, im więcej firm, (co z tego, że beznadziejnych) wpuści na NC, tym większe jego szanse na realizację marzeń...

Inwestowanie (naprawdę) długoterminowe

2009-08-04T19:13:00.025+02:00

Jedną z tak zwanych współczesnych miejskich legend jest przekonanie, że w długim okresie na giełdzie można zawsze i dobrze zarobić. Rzeczywiście, stopy zwrotu z inwestycji w XX wieku na rynkach rozwiniętych potwierdzają tę tezę, chociaż nie były one dwucyfrowe, jak tego by sobie życzyła większość inwestorów. Problem w tym, że czasami długi okres trwał naprawdę długo. Oto dwa przykłady.

Pierwszy wykres to indeks Dow Jones dla amerykańskich akcji w okresie po Wielkiej Depresji. Inwestor, który zainwestował na samym szczycie hossy z 1928 roku, najpierw widział jak jego portfolio topnieje o jakieś 85 procent, a następnie czekał 25 lat, żeby odrobić straty. To się nazywa długi okres! A mowa tu o wartościach nominalnych, bez uwzględnienia straty wartości pieniądza na wskutek inflacji. Uwzględnienie tego dodatkowo wydłużyłoby okres oczekiwania na pozytywny zwrot z inwestycji.

Drugi wykres to japoński indeks Nikkei . Inwestorzy na samym szczycie górki w 1989 roku płacili za niego 39tys. Teraz ten indeks chodzi po około 10.4 tys. – niewiele ponad jedną czwartą tego, co kosztował 20 lat temu. Inwestorzy ciegle czekają, żeby odrobić straty. Poczekają jeszcze pewnie ładnych parę latek (a może dziesiecioleci?).

Paradoksalnie powiem, ze oba te wykresy są…. optymistyczne. Perwersja z mojej strony? Bynajmniej. Obie sytuacje mają to do siebie, że akcje znalazły dno, od którego się odbiły (chociaż to można raczej domniemywać w przypadku japońskiego NKY). Co w przypadku dlugoterminowych inwestycji w polskie przedwojenne obligacje, w ziemię w carskiej Rosji, fabryki w przedrewolucyjnych Chinach, czy poludniowoamerykańskie spółki, które zostały znacjonalizowane po kolejnym puczu wojskowym? A może ktoś miał ochotę pożyczyć pieniądze rządowi Ekwadoru, zanim ten się najzwyczajniej w świecie wyparł swojego długu w 2008 roku? W tych przypadkach inwestorzy zobaczyli jedno wielkie zero….

Europejski socjalizm kontra amerykański kapitalizm

2009-08-03T19:50:00.013+02:00

Powyższy obrazek, znaleziony na blogu Financial ARMageddon, to ewnego rodzaju podsumowanie podstawowej różnicy pomiędzy ‘socjalna’ Europa a ‘kapitalistycznymi’ Stanami Zjednoczonymi. Różnicy widzianej oczami Amerykanów, dosyć niepochlebnej dla Europejczyków i stereotypowej. W socjalnej Europie ludzie biedni (w amerykańskim rozumieniu często jak ludzie bez umiejętności lub chęci dorobienia się) zabierają pieniądze ludziom, którzy ta umiejętność posiadają. Z kolei w Stanach, gdzie panuje kultura wolnorynkowego indywidualizmu, ludzie 'bogaci' potrafią obroni się przed tymi, którzy chcą im ten stan posiadania uszczuplić.

Przynajmniej takie było ‘klasyczne’ postrzeganie miedzykontynentalnych różnic. Obecnie rząd amerykański ratuje banki finansowo i jednocześnie pozwala na wypłacanie z pieniędzy podatników gigantycznych bonusów dla bankierów, którzy groża im implozja systemu finansowego, gdy ich żądania nie zostaną spełnione. Klasyczna interpretacja tego obrazka może już nie być taka aktualna…

Wojna Światów, czyli Google kontra Microsoft

2009-08-02T09:20:00.007+02:00

Czasy, kiedy Google był postrzegany jedynie jako wyszukiwarka internetowa (a właściwie biznes reklamowy, który za nią stoi) już bezpowrotnie minęły. Teraz Google coraz śmielej i z coraz większymi sukcesami, wchodzi w te obszary IT, które kiedyś były wyłączną domeną Microsoftu. Business Insider opisał 10 frontów, na których GOOG podjął rywalizację z MSFT. Gigant z Redmond od kilku lat nie jest już taka potęgą na rynku przeglądarek internetowych i ciągle traci udziały w rynku na rzecz Firefoxa, Opery czy najnowszego dziecka Google, czyli całkiem udanej przeglądarki Chrome. Co więcej, Google zapowiedział na 2010 premierę swojego systemu operacyjnego opartego na Chrome, co jest ewidentnym atakiem na MSFT, którego 25% przychodów i połowa zysków pochodzi ze sprzedaży Windowsa. Z kolei Microsoft odwzajemnił się właśnie wpuszczając na rynek swoją nową wyszukiwarkę Bing.

Tytułowa wojna światów nie oznacza jedynie, że komuś udaje się z biznesowym sukcesem rywalizować z MSFT. Jedną z rzeczy, które sprawiają ze ta rywalizacja przypomina raczej zderzenie cywilizacji, jest to, że te dwie firmy maja całkiem inne filozofie prowadzenia biznesu. Z jednej strony jest Microsoft który słynie z dosyć brutalnych praktyk biznesowych i dążenia do pozycji monopolisty i który ma na swoim koncie takie uznane produkty, które stały się standardem na rynku aplikacji, jak Windows czy Office. Z drugiej Google, który od zawsze był firma nastawianą online i z pomysłem rozdawania wszystkiego (na razie) za darmo licząc na zysk z reklam. No i oczywiście ta idea, że w przyszłości standardowy PC zostanie zastąpiony przez cloud,czyli sieć komputerów, które będą wykorzystywane do wykonania działań, do których teraz służy standardowy PC.

Czy Google ma szansę wygrać? Na pewno wygrają konsumenci, bo konkurencja na rynku jest z dla nich dobra, a Microsoft bedzie musiał potraktować wyzwanie poważnie i popracować nad jakością swojej oferty. Jeszcze do niedawna nie wyobrażałem sobie pracowania pod innym systemem niż Windows czy używania innego arkusza kalkulacyjnego niż Excel, a propozycji Google nie traktowałem poważnie (arkusz z Google Docs jest kilka klas niżej w porównaniu do jednego z najważniejszych wynalazków XX wieku, czyli Excela). Jednak, gdy niedawno padło mi połączenie internetowe i poszedłem w paskudny świat offline, to szybko mój laptop trafił na półkę, bo okazało się, że właściwie do wszystkiego potrzebuję Internetu. A w rozwiazaniach internetowych moim zdaniem GOOG ma jednak przewagę nad Microsoftem.

Kto zostaje miliarderem w Chinach?

2009-08-01T17:11:00.000+02:00

90 procent chińskich miliarderów jest dziećmi wysoko postawionych oficjeli rządowych. A to niespodzianka! A pomyślałby ktoś, że w jednym z ostatnich (oficjalnie) komunistycznych krajów na świecie, młodzi ludzie będą mieli może i z niskiego poziomu, ale jednak równy start życiowy. A tu takie zaskoczenie, że w takim kraju jak Chiny pieniądze robią znajomi królika ( a właściwie jego dzieci)!

Artykuł opisuje przypadek syna prezydenta Chin Hu Jintao. Firmie, której był prezesem zarzuca się próbę przekupstwa w Namibii (Chińczycy są bardzo aktywni w Afryce, gdzie próbują budować swoja strefę wpływów i zabezpieczać sobie dostawy surowców, których Chiny dużo nie maja). Czego artykuł już nie wspomina, a co pojawiło się ostatnio na Bloombergu to to, że chińskie wyszukiwarki internetowe (także lokalne Google i Yahoo) na polecenie władz całkowicie blokowały dostęp do informacji o tej aferze. Wielki Brat patrzy. Rynki kapitałowe tymczasem dalej zachowują się tak, jakby Chiny miały być tym Rycerzem na Białym Koniu, który przyjedzie i wybawi światowa gospodarkę od wszystkich jej bolączek...

Insiderzy sprzedają akcje

2009-08-01T16:31:00.000+02:00

Sytuacja, gdy na rynku sprzedający akcje to osoby najlepiej rozeznane co do sytuacji w firmie, czyli dyrektorzy, rada nadzorcza, czy najwięksi akcjonariusze (z ang. corporate insiders), powinna skłonić do zastanowienia się, czy ja jako inwestor chcę być osoba, która od nich te papiery kupuje? Co sprawia, że moja ocena rozwoju firmy jest lepsza niż poinformowana decyzja korporacyjnego insidera, który zna daną firmę od podszewki?

Wyniki raportu Vickers Weekly Insider Report, na który się powołuje Mark Hulber z Market Watch wskazują, że stosunek liczby insiderów sprzedających akcje amerykańskich firm do tych kupujących wynosi obecnie 4.16. Jest to najwyższy wskaźnik od października 2007, miesiąca w którym skończył się rynek byka lat 2002-2007, co nie powinno nastrajać optymistycznie potencjalnych kupców akcji. Oczywiście, insiderzy nie zawsze są nieomylni – według wyników raportu byli oni nastawieni optymistycznie w latach 2007-2009 i przegapili bessę. Co właściwie nie powinno dziwić– recesja przyszła ‘z zewnątrz’ i trudno ja było przewidzieć z poziomu przedsiębiorstwa. Podobnie teraz insiderzy działają wbrew rynkowi - oni wyprzedają, a rynki pną się w górę w najlepsze. Ciekawe kto będzie miał racje tym razem?